Ten serwis wykorzystuje pliki Cookie - więcej informacji X
Festiwal Wrażliwy

autorytety

Ewa Ewart - członek Kapituły Honorowej Festiwalu Wrażliwego

Jak dobrze, że są takie inicjatywy jak Festiwal Twórczości Wrażliwej Społecznie!  Odnoszę wrażenie że dziś wrażliwość to cecha postrzegana jako ułomność charakteru, której należy się wstydzić. Dla wielu to oznaka słabości i życiowej niezaradności. Dla mnie to piękna umiejętność uważności oraz otwartości wobec drugiego człowieka, niezależnie od tego kim jest i co sobą reprezentuje. W naszej nieustannej gonitwie do przodu to wrażliwość pozwala zatrzymać się obok niego i poświęcić mu chwilę. Tak niewiele, a tak dużo może znaczyć.



Ewa Ewart – dziennikarka, reżyserka i producentka filmów dokumentalnych. Absolwentka iberystyki na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 80-ych pracowała, początkowo jako tłumaczka, a potem dziennikarka dla hiszpańskiej agencji prasowej EFE, następnie, między innymi,  jako korespondentka Sekcji Polskiej Radia BBC w Waszyngtonie.
Od 1990 do 1992 r. pracowała w Moskwie dla amerykańskiej stacji telewizyjnej CBS. Przez kolejne dwadzieścia lat była związana z redakcja dokumentu społeczno-politycznego BBC TV. W Polsce współpracuje z TVN24 i TVN24Bis
Laureatka prestiżowych nagród w dziedzinie dokumentu, w tym trzykrotnie brytyjskiej „Royal Television Society”; dwukrotnie nominowana do amerykańskiej nagrody„Emmy”. Za film „Dzieci Biesłanu” otrzymała amerykańska nagrodę Peabody, uważana powszechnie za telewizyjnego Pulitzera. W październiku 2009 Ewa Ewart otrzymała za nie Nagrodę im. Andrzeja Wojciechowskiego.
Dwukrotna laureatka Wiktora w kategorii Najlepszy Program Telewizyjny („Dokumenty Ewa Ewart”).
 
Krzysztof Zanussi - członek Kapituły Honorowej Festiwalu Wrażliwego

" Festiwal w swej nazwie ma zaskakujący przymiotnik określający szczególną wartość. Festiwal ma być "wrażliwy". Żeby przybliżyć sens tego słowa sięgnijmy do jego przeciwieństwa - "niewrażliwy", "gruboskórny", "tępy". W codziennej walce o byt wrażliwcy są zwykle przegrani, ale to dzięki nim świat staje się piękniejszy i lepszy. Mam nadzieję, że "Festiwal Wrażliwy" przyczyni się do tego, by głośniej brzmiał głos wrażliwych.


Fot. M. Rutkowski


KRZYSZTOF ZANUSSI - reżyser, producent, scenarzysta. Studiował fizykę na Uniwersytecie Warszawskim (1955-59) i filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim (1959-62). Autor znanych na całym świecie filmów: „Struktura kryształu” (1968), „Iluminacja” (1973), „Barwy ochronne” (1976), „Constans” (1980), „Rok spokojnego słońca” (1984), „Gdzieśkolwiek jest, jeśliś jest” (1988), „Cwał” (1996), „Persona non grata” (2004), „Rewizyta” (2009), „Obce ciało” (2014); nagrodzony na wielu międzynarodowych festiwalach m.in. w Cannes, Wenecji, Locarno, Moskwie, Chicago, Montrealu, Berlinie, Tokio. Krzysztof Zanussi reżyseruje także spektakle teatralne, wystawiane na całym świecie oraz jest autorem kilku książek.
Członek Zarządu Europejskiej Akademii Filmowej, doktor Honoris Causa wielu renomowanych uczelni, prowadzi wykłady dla studentów w wielu krajach.
Od 1979 roku pełni funkcję dyrektora Studia Filmowego TOR. Producent filmów m.in. Krzysztofa Kieślowskiego, Agnieszki Holland i wielu innych.

Agnieszka Holland -  członek Kapituły Honorowej Festiwalu Wrażliwego

Wrażliwość to dla mnie empatia. Bo można mieć wrażliwą skórę, odbierać dogłębnie ból i cierpienie jeśli dotyczy nas samych. Można mieć wrażliwość na piękno - doznawać rozkoszy oglądając lub słuchając czegoś pięknego. Ale empatia to coś jeszcze: to uruchomienie takiej wrażliwości poprzez współodczuwanie z innymi, nawet tak bardzo innymi od nas jak zwięrzeta. Więc wrażliwość to empatia, a empatia to wyobraźnia.
 




fot. Jacek Poremba

Agnieszka Holland - reżyserka filmowa i teatralna, scenarzystka filmowa i aktorka.
Jej filmy telewizyjne i kinowe były wielokrotnie nagradzane na festiwalach międzynarodowych. Trzykrotnie nominowana do Oscara – w 1985 w kategorii najlepszy film obcojęzyczny za Gorzkie żniwa, w 1991 w kategorii najlepszy scenariusz adaptowany za Europa Europa (za ten film otrzymała również nagrodę Złotego Globu w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny), w 2011 ponownie w kategorii najlepszy film obcojęzyczny za W ciemności.

Mariusz Szczygieł  - członek Kapituły Honorowej Festiwalu Wrażliwego, uczestnik panelu dyskusyjnego o wrażliwości reporterów.



Mariusz Szczygieł - reporter, dziennikarz prasowy, dawniej także telewizyjny i radiowy. Laureat European Book Prize, francuskiej nagrody Prix AMPHI we Francji, czeskiej Gratias Agit, radiowego Melchiora  („za inspirację dla reporterów Polskiego Radia”), Nagrody Nike Czytelników, Nagrody im. Beaty Pawlak, finalista Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus i Nagrody Literackiej Nike.
Współzałożyciel Instytut Reportażu i księgarni Wrzenie Świata.
 
Adrian Stachowski - prowadzący panel dyskusyjny o wrażliwosci reporterów

"Zastanawiałem się kiedyś, dlaczego czytam reportaże – a czytam ich bardzo dużo. Przyszły mi do głowy dwa wyjaśnienia, jedno szlachetne, drugie mniej. Zacznę od tego pierwszego. Jeden z bohaterów „Dżumy” Alberta Camusa mówi, że każdy z nas nosi w sobie dżumę i musimy nieustannie uważać, by w chwili nieuwagi nie tchnąć nią w twarz drugiemu człowiekowi. Reportaż jest dla mnie szczepionką na dżumę – to ta piękna myśl. Ale to nie wszystko. To pewnie fakt wstydliwy, z którym nie powinienem się obnosić. Otóż… reportaże stanowią dla mnie też rodzaj pocieszenia. Gdy czytam o trudnym życiu innych ludzi, oprócz współczucia odczuwam też ulgę i wdzięczność, że mam dobre życie, nie mam prawdziwych problemów. Czy to mówi coś o mojej wrażliwości? Nie wiem.

Adrian Stachowski – dziennikarz, pasjonat literatury faktu. Autor wywiadów z reporterami i krytyczno-literackich tekstów o reportażu. Publikuje w „Tygodniku Powszechnym”, „Kulturze Liberalnej” i „Dwutygodniku”. Autor książki „Spór o Kapuścińskiego”.

Justyna Kopińska - uczestnik panelu dyskusyjnego o wrażliwości reporterów


fot. J. Pleśniarski

Justyna Kopińska – dziennikarka „Dużego Formatu”, magazynu reporterów „Gazety Wyborczej”, socjolog. Zajmuje się tematyką kryminalną, związaną z prawem karnym, sądami i więziennictwem. Doświadczenie zawodowe zdobywała w Stanach Zjednoczonych i Afryce Środkowej. Jest laureatką Nagrody Dziennikarskiej Amnesty International - Pióro Nadziei. W 2015 roku zdobyła Nagrodę PAP im. Ryszarda Kapuścińskiego, Grand Press, Nagrodę Newsweeka im. Teresy Torańskiej oraz wyróżnienie Radia ZET im. Andrzeja Woyciechowskiego. Autorka książek "Czy Bóg wybaczy siostrze Bernadetcie?" oraz „Polska odwraca oczy”. Jako pierwsza dziennikarka z Polski otrzymała nagrodę European Press Prize, zwaną „europejskim Pulitzerem”.

Janusz Daszczyński -  prowadzący pokazy Festiwalowe i Galę Finałową wraz z Grażyną Torbicką, Beatą Szewczyk i Piotrem Jaconiem. Menadżer, dziennikarz, były prezes Telewizji Polskiej.

                                            

Miałem szczęście znać Władysława Bartoszewskiego. Bywałem nawet, choć nieczęsto, u Niego w domu. I wiem, że Profesor by się nie obruszył, gdybym w kontekście Festiwalu Wrażliwego posłużył się trawestacją Jego słów o uczciwości, które często wypowiadał, które stały się dla wielu drogowskazem. Owa sentencja mogłaby brzmieć: „Warto być wrażliwym, choć nie zawsze się to opłaca. Opłaca się być nieczułym, ale nie warto”. Bądźmy zatem i uczciwi, i wrażliwi.


Małgorzata Lisowska-Magdziarz - wiceprzewodnicząca Jury Festiwalu Wrażliwego.

"Prasa, internet, telewizja codziennie przynoszą historie i obrazy, odwołujące się do naszej wrażliwości. Reagujemy, klikając. Mamy już cały system emotikonów dla okazywania współczucia, żalu, zachwytu, oburzenia.
Kiedy media zbyt dotkliwie naruszają naszą wrażliwość, zamykamy oczy, odwracamy głowę, przewijamy ekran.
W prawdziwym życiu chodzi chyba o to, żeby w trudnej sytuacji nie poprzestawać na wyrażeniu emocji, a kiedy robi się zbyt strasznie - nie odwracać wzroku.
Wrażliwość powinna nas skłaniać do działania.
To trudne.


Małgorzata Lisowska-Magdziarz - Dyrektor Instytutu Dziennikarstwa, Mediów i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Konrad Kruczkowski - członek jury Festiwalu

Wrażliwość to zdolność do życia życiem innych. A później, kiedy wracamy do siebie, deficyt obojętności.
 


fot Agnieszka Wanat

Konrad Kruczkowski -  jest blogerem. Pisze, bo to jedyny sposób, który pozwala mu rozumieć innych. Wcześniej pracował jako dyrektor artystyczny kilku agencji reklamowych. Studiował teologię. Jako autor współpracuje z portalem Onet i jest felietonistą magazynu „Coaching”. Gościł na łamach miesięcznika „W Drodze” i „Tygodnika Powszechnego”. Jest mężem i tatą. Próbuje być sobą.
Laureat Nagrody Newsweeka im. Teresy Torańskiej za reportaż poświęcony głuchym rodzicom głuchych dzieci. Zdobywca statuetek Blog Roku 2013 i dwukrotnie - Blog Forum Gdańsk Award w kategorii "Odpowiedzialny Społeczenie".

Piotr Bucki - prowadzący w ramach Festiwalu Warsztaty Psycholigii Pozytywnej

Kiedyś jechałem na rowerze, ścieżką rowerową. Prawie pod koła weszła mi matka z dzieckiem w wózku. Przez sekundę byłem zły. Potem zauważyłem, że ona nie miała wyjścia. Chodnik był zastawiony przez samochody. Dla mnie wrażliwość zawiera się w dostrzeżeniu drugiej perspektywy. Drugiego człowieka. Żeby myśleć nie tylko o swoim interesie. Nie tylko o tym, żeby mnie było wygodniej. Wrażliwość to totalna niewymuszona empatia. I czułe przyjrzenie się człowiekowi. Nie tylko temu, którego znamy i lubimy. 

 
Piotr Bucki - Piotr Bucki – od 16 lat pomaga ludziom szlifować komunikację w różnych obszarach. Zawsze bazuje przy tym na psychologii poznawczej, neuro-naukach i psycholingwistyce. Sprawdza teorię w praktyce współpracując z firmami w Chile, Słowenii, Mołdawii, Azerbejdżanie, Austrii, Australii i Polsce. Współautor i redaktor merytoryczny Startup Manual (Wolves Summit 2015), autor i opiekun serii BuckiAcademi wydanej z wydawnictwem 4 Głowy (2016). Publikuje regularnie na InnPoland oraz stronie www.bucki.pro. Pisze dla Malemana, Dolce Vita, Madame, Marketing w Praktyce i wielu innych. Przetłumaczył 12 książek z zakresu psychologii i poradnictwa. Współpracuje z najlepszymi ośrodkami startupowymi w Polsce – m.in. LPNT, Inkubator Starter, GPNT i PPNT, a także z największym rządowym programem na świecie Startup Chile i Inkubatorami w Słowenii i Austrii. Występował m.in. na Wolves Summit, Davos Communication Forum, PODIM Słowenia, Internet Beta, Social Media Convent, Inspiration Day w Szczecinie, PMI Congress w Antwerpii i wielu wielu innych konferencjach w kraju i na świecie. 

Daniel S. Kotliński - gość specjalny Gali Finałowej


fot. Romana Kochanowski
Daniel Kotliński (Stanisław Daniel Kotliński) studiował śpiew  w Gdańsku, w klasie wybitnego pedagoga Prof. Barbary Bragińskiej-Iglikowskiej, następnie we Włoszech, (Accademia Chigiana w Sienie, Akademia w Fiesole, Uniwersytet Florencki). Pracował pod kierunkiem  wspaniałych artystów i pedagogów jak: Giorgio Favaretto, Lajos Kozma, Fedora Barbieri, Giancarlo Montanaro, Claudio Desderi oraz legendarny baryton Rolando Panerai.
Występował na słynnych festiwalach jak Maggio Musicale Fiorentino, Cantiere Internazionale d'Arte di Montepulciano, Puccini Festival Torre del Lago, Festival della Valle d'Itria, Sankt Petersburg Festival, Kissinger Sommer, Moritzburg Festival, Dresdner Musikfestspiele czy Monte Carlo Festival. Śpiewał w teatrach operowych w Polsce, Niemczech, Belgii, Danii, Holandii, Francji, Hiszpanii, Luksemburgu, Omanie, Katarze i Chinach. W Sienie, Florencji i Neapolu prezentował się jako Figaro w operze W.A. Mozarta  „Le nozze di Figaro” oraz w „Il barbiere di Siviglia” G. Rossiniego. Jako Leporello  („Don Giovanni”) śpiewał w Rzymie i Florencji, jako Salieri w operze N. Rymskiego-Korsakowa „Mozart i Salieri” w Gdańsku i Lucernie. Brał udział we włoskich prapremierach oper: „Moses und Aron” A. Schoenberga pod batutą Zubina Mehty, "Greek" M. A. Tournage'a pod kierownictwem Hansa Wernera Henze, a także "Die Frau ohne Schatten" R. Straussa podczas Festiwalu Maggio Musicale Fiorentino. Z okazji 100-lecia Opery Leśnej w Sopocie wystąpił jako Donner w operze R. Wagnera "Złoto Renu" („Das Rheingold”) pod batutą Jana Lathama Koeniga. Podczas festiwali - w Rawennie, Valle d'Itria, Monte Carlo Musique Sacrée, Kissinger Sommer czy Dresdner Musikfestspiele, wykonywał  m.in. "Mszę koronacyjną" W. A. Mozarta,  "Stworzenie Świata" („Die Schöpfung”)  J. Haydna,  czy „Petite Messe Solennelle” G. Rossiniego.
Daniel Kotliński współpracował ze znakomitymi dyrygentami jak: Zubin Mehta, Carlo Maria Giulini, Spiros Argiris, Myung Wun Chung, Jan Latham Koenig, Claire Gibault, Wojciech Rajski, Massimiliano Caldi, Chen Zuohuang, Hans-Christoph Rademann, Lukasz Borowicz, Pietro Rizzo, Matthias Bamert, Alain Altinoglu, Yaron Traub, Jacek Kaspszyk.
Ze względu na problemy zdrowotne artysta nie występował przez ponad dziewięć lat. Był wówczas dziennikarzem, producentem  i międzynarodowym menedżerem muzyki, rozpoczął też pracę pedagogiczną w Akademii Muzycznej w Gdańsku, którą kontynuuje do dziś. We Florencji był dyrektorem artystycznym Fondazione Romualdo Del Bianco oraz  naczelnym sali koncertowej Auditorium al Duomo.
W latach 2011-2017 artysta występował we Florencji, Parmie, Petersburgu, Meksyku, Bad Kissingen (Kissinger Sommer), Pekinie (NCPA National Center for the Performing Arts), Hangzhou Grand Opera czy w Jinan-Shandong Grand Opera. Jako pierwszy polski śpiewak zaprezentował się w nowo wybudowanej Royal Opera House Muscat w Omanie wraz z Orkiestrą Akademii Teatro alla Scala, ze znakomitymi śpiewaczkami - Simone Kermes i Pretty Yende.                               W Narodowej Operze w Katarze śpiewał wraz z tenorem Dymitrem Korczakiem z okazji jubileuszu Lorina Maazela. W Berlinie wykonywał "Niemieckie Requiem" J. Brahmsa, w Monachium śpiewał w operze "Anna Bolena" G. Donizettiego u boku legendarnej Edyty Gruberowej. Na  zaproszenie tej słynnej śpiewaczki wziął też udział w gali z okazji 45-lecia pracy artystycznej Edyty Gruberowej w Złotej Sali wiedeńskiego Musikverein.
 
Wraz z Simone Kermes, Arturo Chacon-Cruz i Paolo Gavanellim wystąpił w monachijskiej inauguracji obchodów "Roku Giuseppe Verdiego", w operze „I due Foscari” pod batutą Massimiliana Murrali. Jako Pere Laurence występował w Symfonii dramatycznej H. Berlioza „Romeo et Juliette“ z Marianną Crebassa i Narodową Orkiestrą Gulbenkian w Lizbonie pod batutą Lawrence'a Fostera. Z orkiestrą barokową Salzburger Hofmusik występował ponownie w Narodowym Centrum Sztuki w Pekinie. Pod batutą Lawrence'a Fostera w Operze w Marsylii, w Bayerischer Rundfunk w Monachium pod kierunkiem Barona von Gutenberga i podczas Festiwalu beethowenowskiego w Walencji, pod batutą Yarona Trauba, śpiewał w IX Symfonii, obok Khatii Buniatishvili, Grigorija Sokolova i Daniela Barenboima.
Kilkakrotnie występował pod batutą wielkiego dyrygenta Jirego Belohlavka z Czeską Filharmonią Narodową i Chórem, w praskim Rudolfinum i podczas europejskich tournée (jako Rafael i Adam w „Die Schöpfung” J. Haydna oraz w Missa Solemnis L. van Bethovena).
Podczas Międzynarodowego Festiwalu Zaubersee w Lucernie, wystąpił wraz z "gwiazdą pianistyki" Daniilem Trifonovem, wcielając się w postać Salieriego w operze „Mozart i Salieri“ N. Rymskiego-Korsakowa                   w nagraniu dla Radia szwajcarskiego w wielkiej sali KKL Luzern.
Wraz z tenorem Dymitrem Korczakiem, podczas XXVIII Festiwalu Kissinger Sommer w Bawarii, otrzymał tytuł "Artysty Rezydenta", przyznany po raz pierwszy w historii festiwalu.                        
Daniel Kotliński wcielił się w postać doktora Dulcamary w nagraniu  opery "Napój miłosny" („L'Elisir d'Amore“) G. Donizettiego, dokonanym dla Radia Bawarskiego, wraz z Monachijską Orkiestrą Radiową pod batutą Massimiliana Murrali z Ludmiłą Bauerfeldt jako Adiną i Dymitrem Korczakiem w partii Nemorina. Z tą samą orkiestrą pod batutą Jacka Kaspszyka dokonał nagrania fragmentów opery "Faust" Ch. Gounoda i "Tosca" G. Pucciniego z sopranistką Normą Fantini i  tenorem Arturo Chacon-Cruz.
Podczas recitali prezentował słynne arie operowe z Narodową Orkiestrą Liechtensteinu i cykle pieśni Dworzaka i Brahmsa w Moskwie (Międzynarodowy Dom Muzyki). W Opéra de Marseille śpiewał cykl  „Des Knaben Wunderhorn” G. Mahlera. W Bad Ragaz, Dreźnie, Monachium, Nowym Jorku, Pekinie, Salzburgu, Parmie i Florencji prezentował się w repertuarze operowym i liryki wokalnej,z towarzyszeniem znakomitych pianistów - Niu Niu, Long Wu, Maciej Pikulski, Semion Skigin, Donald Sulzen, Massimo Guidetti i Raffaele Cortesi.   
Z okazji jubileuszu XXX lecia Narodowej Orkiestry Omanu, w Royal Opera House Muscat, artysta wykonał światowe prawykonanie utworu Bernda Redmanna pt. "Bridge to Oman". Z utytułowaną niemiecką śpiewaczką Waltraud Meier i francuskim wiolonczelistą Gautier Capuçonem, Kotliński dokonał nagrania Live fragmentów cyklu "Des Knaben Wunderhorn" G. Mahlera, dla Telewizji Arte. W Nowym Jorku był gościem The Chamber Music Society of Lincoln Center, podczas gali z Bamberger Symphoniker pod batutą Alaina Altinolgu oraz z Orchestra de Valencia pod batutą Yarona Trauba wykonywał Stabat Mater G. Rossiniego. We włoskiej gali operowej wystąpił z Orchestra di Padova e del Veneto z Padwy, pod batutą Claudia Desderiego - z tenorami - Antonio Poli i Sung Min Song oraz sopranistką Julią Novikovą.                                  
Daniel Kotliński prowadził kursy wokalne w Italii (Florencja, Parma, Pescara), Niemczech (Berlin, Monachium, Drezno) Polsce (Warszawa), Austrii (Mozarteum Salzburg), Chinach (Pekin, Jinan, Hangzhou)  i Meksyku. W latach 2013-2015 w monachijskiej Akademii Muzyki  i Teatru, prowadził Seminarium Belcanta. Od 2017 jest profesorem Międzynarodowej Letniej Akademii Mozarteum i Festiwalu w Salzburgu. Artysta jest członkiem komitetów honorowych i jury międzynarodowych konkursów wokalnych w Europie i Azji. Za swoją działalność uhonorowany został nagrodami i medalami w Polsce, Italii, Rumunii i Omanie.